Beats on Barrels en BBQ

De activiteitencommissie organiseert op zaterdag 21 september een workshop ‘Beat on Barrels’ met aansluitend een barbecue. De partners van de leden zijn van harte welkom bij de barbeque én workshop!

Iedereen ontvangt 3 consumptiebonnen.  Extra consumpties kosten € 1,00. Denk aan gepast geld.

Programma

17:15 uurInloop
17:30 – 18:15 uurWorkshop Beats on Barrels
18:30 – 21:30 uurBarbecue

 

RCW goes to the beach

Zaterdag 7 september was er weer een loop op Locatie; RCW goes to the beach.

Om 8:30 uur vertrokken we vanaf het parkeerterrein bij VEP richting Wassenaarse slag.

In het begin was wat fris en viel er een klein regenbuitje, daarna was het prima loopweer. Na afloop konden we in brasserie De Badmeester nagenieten met een heerlijke kop koffie/cappucino/thee met gebak.

Met dank aan de runnerscommissie: Paulien, Dik, Dicky, Cas en Caroline.

Hesjes mogen weer aan

De dagen worden korter en vóór het einde van de avondtrainingen is het alweer bijna donker.
Dat betekent: reflecterende hesjes aan.

De trainers verplicht iedereen vanaf maandag 2 september tijdens de avond trainingen een reflecterend hesje te dragen!
Heb je er zelf nog geen, in het clubhuis zijn voor noodgevallen enkele hesjes beschikbaar.

Naast een reflecterend hesje is het vanaf september ook verplicht om lampjes te dragen (op arm of borst).

De trainers

Volg Cas tijdens de Livigno Xtreme Triathlon

Oud-trainer en RCW-lid Cas van Zweeden heeft zich ingeschreven voor de ICON Livigno Xtreme Triathlon.

Deze wedstrijd start op vrijdag 30 augustus start om 5:15 in de ochtend. Cas heeft nummer 187 en je kan hem volgen via live tracking.

De naam zegt het al: de ICON Livigno Xtreme Triathlon is vrij extreem. Alsof de afstand (3,8 kilometer zwemmen, 195 kilometer fietsen en 42,2 kilometer hardlopen) op zichzelf nog niet uitdagend genoeg is, worden daar ook nog eens honderden hoogtemeters aan toegevoegd waardoor je blijft klimmen en dalen.

De triathlon wordt gehouden in de omgeving van het Italiaanse bergdorpje Livigno, dat voornamelijk bekend staat om haar geschikte skipistes en vanwege de grote hoogte ook een geliefd trainingsoord is onder wielrenners.

De Livigno Xtreme Triathlon wordt afgetrapt met 3,8 kilometer zwemmen in het Meer van Livigno, op 1800 meter boven zeeniveau. De temperatuur van het water is slechts 16 tot 18 graden en het dragen van een wetsuit en neopreen badmuts is dan ook verplicht. De organisatie raadt zelfs aan om neopreen sokken en handschoenen te dragen.

Zodra je op de fiets springt, wordt het pas echt zwaar. Het fietsparcours van 195 kilometer bevat 5000m aan hoogteverschillen, waarbij je ook nog even de grens met Zwitserland oversteekt. Vanaf Livigno klim je tot de Forcolapas op 2315m hoogte en rijd je naar Zwitserland waar je de Berninapas beklimt. Na een afdaling waarbij je even op adem kunt komen, beklim je de Fuornpas en daal je weer af tot je op Italiaans grondgebied terugkeert. In Prato allo Stelvio klim je met 48 haarspeldbochten omhoog tot je bij de Stelviopas komt, de op één na hoogste bergpas van Europa (2757m).

In de eerste 8 kilometer van de marathon lijkt het loopparcours mee te vallen en loop je over een prachtig pad naar beneden. Laat je echter niet misleiden, want de laatste 9 kilometer kun je het tegenovergestelde verwachten. 1100 hoogtemeters leiden je – door een adembenemend berglandschap, dat dan weer wel – naar de finish in Carosello, op 3000m hoogte.

Reanimatie cursus

In het voorjaar konden RCW-leden zich inschrijven voor een reanimatiecursus in Woerden.  Ik heb er al mee rondgelopen om deze cursus e een keer te volgen onder het motto je weet maar nooit of je het een keer kan toepassen in de praktijk. De kosten van de cursus werden voor de helft vergoed door de club, een goede deal.

29 mei was de eerste avond van de 3 avonden die de cursus duurde. Er waren 3 mensen van de runnersclub die zich hadden opgegeven: Hilde Swets, Eline Oostrum en mijn persoon. Eerst een rondje voorstellen waarom je de cursus wilde volgen en dan de eerste stappen naar de cursus. Er komt toch heel wat bij kijken als je kan beginnen met reanimeren, veiligheid voor jezelf, 112 bellen en reanimeren en beademen. Wel erg raar om op zo’n pop oefeningen te doen het was allemaal erg vreemd.

De 2e avond ging het allemaal wat makkelijker en werd de cursus uitgebreid met noodgrepen stabiele zijligging en hoe je mensen uit een stoel of bed kan krijgen. De 3e avond werd er geoefend met de AED en werden de behaalde diploma’s uitgedeeld. Eigenlijk zal iedereen zo’n cursus moeten doen. Het is interessant en je kan er iemands leven mee redden dus bij de volgende cursus zal ik zeggen gewoon doen dan hoef je nooit te zeggen ….had ik maar.

Marc de Bruijn

Maag- en darmproblemen


Een erg vervelende kwaal, maag-darmklachten tijdens het hardlopen. Ben je net lekker op weg, moet je gelijk al de bosjes in. Of nog erger: er is nergens in de wijde omgeving een plekje te bekennen om achter te verschuilen. In het volgende artikel bespreekt sportarts en medisch hardloopexpert Mirjam Steunebrink de veel voorkomende maag-darmklachten bij het hardlopen.

Een samenvatting van de mogelijke oplossingen:

  •  Eet maximaal 2-3 uur voor je loop een licht verteerbare maaltijd
  •  Mijd gasvormende maaltijden en dranken op loopdag
  •  Drink isotone dranken bij voorkeur tussen de 12-15 graden
  •  Mijd zure maaltijden en dranken vlak voor het lopen
  •  Eet niet te veel vet, eiwit en vezels vlak voor de inspanning
  •  Mijd stress en doe ademhalingsoefeningen
  •  Drink voldoende en op tijd: voor het lopen begin je hier al mee. Tijdens het lopen drink je 150-200 ml per kwartier
  • Gebruik geen nieuwe producten op de dag van de wedstrijd
  • Test en eet wat jij het lekkerst vindt
  • Mijd sterk gekruide maaltijden
  • Als je naar het buitenland gaat, neem dan wat extra dagen om te wennen

Zoals gezegd: elk lichaam is anders. Dus test het zelf uit en kijk wat voor jou het beste werkt.

 

Foto: fit en fast

Spreekuur FysioAktief bij RCW

FysioAktief houdt elke eerste zaterdag van de maand, direct na de training om 11.00 uur een inloopspreekuur in het clubgebouw.

Als er lopers zijn met vragen of een blessure kunnen ze zich of melden per mail of even langskomen op het sportspreekuur in Woerden.

Run-Bike-Run

Op 15 juni was er weer een gezellige, sportieve en lekkere Run-Bike- Run. Omdat ons clubhuis bezet was, waren we genoodzaakt uit te wijken. Om 8.15 uur werden we verwacht bij het clubgebouw ”de Badkuip” die we gratis konden gebruiken via de broer van Dicky. De regen kwam ‘s-morgens met bakken uit de lucht, dus eerst maar een bakje koffie of thee met iets lekkers.

Om 8.45 uur werd het droog en konden we na de briefing van Dik vertrekken voor een route van 25 of 35 kilometer. Er was een route langs mooie natuurpaden richting Harmelen en Kamerik en een uitgebreidere route inclusief Zegveld.

Vanaf 11 uur druppelde iedereen vol enthousiasme weer binnen. Er stond een lekkere, gezonde lunch klaar die door Pauline, Dicky en Esther was klaargemaakt. Er was zelfs gedacht aan het gebruik van papieren bekers, goed voor het milieu. Het was weer een prima georganiseerde activiteit van de runnerscommissie met een mooie opkomst. Bedankt Cas, Paulien, Dicky, Carolien en Dik.


trainingen op de atletiekbaan

In de maanden juli en augustus is er geen training op de atletiekbaan. Voor de AB, BC en D-lopers is er een training op de weg.

Arctic Marathon Spitsbergen

Weer een loopverslag??

Ik snap dat het niet de bedoeling is dat iedereen zijn of haar loopevenement uitgebreid in het RCW-tje gaat schrijven.. Toch is deze wel jaloersmakend en daarmee gerechtvaardigd (vind ik).

Sinds ik me kan herinneren ben ik al gefascineerd door alles wat ijs, gletsjer, sneeuw en bergen is. Dus toen in RunnersWorld een reportage over de noordelijkste marathon van de wereld op Spitsbergen voorbij kwam, was ik meteen verkocht! Lopen in zo’n landschap waarbij je bewaakt wordt door mannen met geweren tegen de 3300 ijsberen die er ronddwalen op de eilandengroep, hoe cool is dat!

Vertrek

Na meer dan een half jaar wachten, met verschillende lekker makende nieuwsbrieven, foto’s en clinics van de organisatie, is het Hemelvaartsdag dan eindelijk zo ver.
De chartervlucht met 150 enthousiaste lopers vertrekt om 5 uur s’ochtends vanaf Schiphol. Een beetje onwennig sta ik daar, voor m’n gevoel midden in de nacht, in de vertrekhal. De indeling van de stoelen (blijkt later), wordt door elkaar gegooid, zodat niemand naast diegene zit met wie die geboekt heeft. Maakt voor mij niet uit, want iedereen is onbekend voor me, maar het gaf wel een grappig effect. Je hebt direct een gesprekje met je buurman. Iedereen gaan met hetzelfde doel en heeft dezelfde passie, dus aan gespreksstof geen gebrek, het klikt meteen.

Spitsbergen!

Na 5 uur vliegen zie ik onder me een winterwonderland opdoemen. Letterlijk Spitsbergen: honderden pieken bedekt met sneeuw en ijs in azuurblauw water. Het lijkt wel een ijstaart! Ik zit met m’n neus tegen het raampje van het vliegtuig geplakt. Wat een prachtig gezicht!

Als we het vliegtuig uitstappen weet ik direct dat we op 78 graden noorderbreedte zitten. Een snoeiharde, ijskoude wind blaast me haast omver, maar de zon staat enorm z’n best te doen. En dat blijft hij de komende 4 dagen, 24/7 ook doen!

Boottochtje

De rest van de donderdag en vrijdag zijn er excursies waar je je hebt kunnen inschrijven hondenslede, boottochten, hiken en fatbiken. De inwoners van Spitsbergen leven niet meer van de walvisvaart of de kolenmijnen, maar vooral van het toerisme. Ik heb de boottocht naar de walrussen geboekt voor de vrijdag.
We varen met 14 man uit op een 20 meter motorboot, die wel aardig wat pk’s heeft. Alleen de wind en golven bieden toch wel behoorlijk weerstand. Nu heb ik wel wat ervaring met zeeziekte… dus kies ik een strategische plek naast de schipper: blik op de horizon en bij het raampje voor een beetje frisse lucht. De Groningers achter mij zitten gezellig om de tafel boven een overzichtskaart van Svalbard. Ik geef ze 20 minuten…. Na 10 minuten wordt het al aardig stil achter me en na een kwartier komt het eerste kotszakjes door. De golven zijn inmiddels zo hoog dat de schipper met moeite de boot op koers houdt. We stuiteren over de golven verder de baai uit. Als we een flinke schuiver maken en er nog meer groene hoofden in zakjes verdwijnen, besluit de schipper een andere koers te gaan varen… helaas geen walrussen voor ons vandaag.. Het blijft bij een bezoekje aan Barentszburg, een voormalige Nederlandse nederzetting, maar nu in Russische handen.

Pasta!

’s Avonds, the night before, is de pastaparty, we zitten in een grote tent buiten het dorp. Onze gastvrouw ontvangt ons en uit haar rugzak steekt de loop van een geweer.
Ze legt uit dat we absoluut niet buiten de tent mogen wandelen, alleen naar de dixi lopen (3 meter vanaf de tent) is toegestaan. In de tent komen de excursieverhalen los en zijn er al heel wat vriendschappen gesmeed. De stemming zit er goed in, we ontvangen ons startnummer en een ontzettend stoer deelnemers T-shirt.

Arctic marathon

Dan is het zaterdag: de dag dat het gaat gebeuren! De weersvoorspellingen lijken in eerste instantie gunstig: 0 graden en zonneschijn. Maarrrr… de gevoelstemperatuur is door de harde wind uit het oosten -10 graden!! En daar hebben we ff niet op gerekend. Dus worden er massaal handschoenen, mutsen, haarbanden en windjacks ingeslagen, wat geen overbodige luxe blijkt.

De “hoofdstad” Longyearbyen (2.000 inwoners) kent globaal 2 wegen: een naar de kust (haven en vliegveld) en een een stuk naar het binnenland, die na ca 5 km abrupt stopt. Het grootste deel van het jaar verplaatsen de inwoners zich met de snowscooter, dus waarom zou je meer wegen aanleggen? Deze twee wegen loop je dus heen, en weer terug totdat je er 21 km op hebt zitten. Doe je een hele marathon, dan loop je het traject dus 2x. Binnen in het stadje kun je zonder ijsberengevaar rondlopen, maar zodra je (net buiten het dorp) de gevarenborden “Gjelder hele Svalbard” (geldt voor heel Svalbard) met een afbeelding van een ijsbeer tegenkomt, betekent dat dat je het einde van de veilige zone hebt bereikt. Na de borden ben je verplicht om een geweer bij je te hebben. Niet dat je de beren mag afschieten (daar staat een gevangenis straf op) maar wel om ze te verjagen. Gelukkig wordt dat voor ons gedaan tijdens de wedstrijd.

De start

Om 10 uur starten de ca. 150 marathonlopers, die we als halve marathonlopers natuurlijk nog even aanmoedigen. Om 11:30 uur sta ik zelf aan de start met totaal zo’n 250 deelnemers. Het eerste stuk door het dorp gaat bergafwaarts en windje in de rug: geen centje pijn! Dan gaat de route naar rechts en krijgen we de volle ijskoude windkracht 6 tegen!! Dit wordt bikkelen! Maar de omgeving maakt zoveel goed dat ik elke minuut volop geniet! Ik maak foto’s, neem filmpjes op en stop bij elke drankpost om een bekertje warm water te drinken. Een goede tijd lopen is niet iets waar ik me druk over maak, hoe langer ik erover doe, hoe langer ik kan genieten!

Na de U turn en dezelfde weg terug, volgen er 10 kilometers met de wind in de rug: heerlijk!! De route gaat terug naar het dorp met een stukje venijnig valsplat en daarna het dorp weer uit richting haven en vliegveld. In het decor van een oude kolenmijn links en de eerste binnengekomen zeilboten aan de rechterkant in de haven, volg ik de lopers voor mij. Ik probeer uit te vogelen hoe de route loopt (niet goed voorbereid!), want ik zie voor me alleen nog af en toe iemand rennen. Dan kijk ik wat verder omhoog en zie kleine felgekleurde jasjes gaan…. De laatste 4 kilometers lopen gaan dus bergop en pal tegen de wind in! Als ik de bocht om ga, door modder en smeltende sneeuw, snijdt de wind weer volop in m’n gezicht. Ik zie veel mensen wandelen, maar ik probeer te blijven rennen. Vooral de marathonlopers, die deze bult dus 2x op moeten lopen, gaan he-le-maal stuk.

De finish

Supporters zijn schaars. Af en toe staat er een verlaten Noor langs de kant die enthousiast “Heiya Heiya” roept, maar van een “gedragen door het publiek” gevoel kun je het niet echt spreken. Toch loop ik de hele route met een grote smile op m’n gezicht, want wat is het onwijs gaaf om hier te mogen lopen!!! Bij de finish word ik de laatste meters binnengehaald door onze Arctic marathon ijsberen. Ik finish in 2:06, geen wereldtijd, maar blijkbaar voldoende om als 17e dame overall en als eerste in mijn leeftijdscategorie te eindigen!
‘s Avonds vieren we met z’n allen de afterparty, zakken nog even door in de kroeg en om 01:00 uur besluit ik om toch maar te proberen te gaan slapen. Ik loop de verduisterde kroeg uit en moet m’n ogen dichtknijpen omdat de zon volop in m’n gezicht schijnt. Hoe bizar is dit!!

Thuis!

Voordat we zondag weer terugvliegen heb ik nog een hike excursie geboekt. Niet echt handig na het lopen van een hele of halve marathon. Maar vandaag is het windstil en kunnen we naar een topje klimmen waar we een adembenemend uitzicht hebben over de baai aan de ene kant en de immense witte bergwereld aan de andere kant.
Om 18:00 uur stappen we heel voldaan het vliegtuig in om 5 uur later te landen in ons kikkerlandje waar het met 40 graden temperatuurverschil weer even wennen is…

Wat was dit een bijzondere ervaring in een bijzondere omgeving! Genieten met hoofdletters!

Rita Zwiers