Maag- en darmproblemen


Een erg vervelende kwaal, maag-darmklachten tijdens het hardlopen. Ben je net lekker op weg, moet je gelijk al de bosjes in. Of nog erger: er is nergens in de wijde omgeving een plekje te bekennen om achter te verschuilen. In het volgende artikel bespreekt sportarts en medisch hardloopexpert Mirjam Steunebrink de veel voorkomende maag-darmklachten bij het hardlopen.

Een samenvatting van de mogelijke oplossingen:

  •  Eet maximaal 2-3 uur voor je loop een licht verteerbare maaltijd
  •  Mijd gasvormende maaltijden en dranken op loopdag
  •  Drink isotone dranken bij voorkeur tussen de 12-15 graden
  •  Mijd zure maaltijden en dranken vlak voor het lopen
  •  Eet niet te veel vet, eiwit en vezels vlak voor de inspanning
  •  Mijd stress en doe ademhalingsoefeningen
  •  Drink voldoende en op tijd: voor het lopen begin je hier al mee. Tijdens het lopen drink je 150-200 ml per kwartier
  • Gebruik geen nieuwe producten op de dag van de wedstrijd
  • Test en eet wat jij het lekkerst vindt
  • Mijd sterk gekruide maaltijden
  • Als je naar het buitenland gaat, neem dan wat extra dagen om te wennen

Zoals gezegd: elk lichaam is anders. Dus test het zelf uit en kijk wat voor jou het beste werkt.

 

Foto: fit en fast

Spreekuur FysioAktief bij RCW

FysioAktief houdt elke eerste zaterdag van de maand, direct na de training om 11.00 uur een inloopspreekuur in het clubgebouw.

Als er lopers zijn met vragen of een blessure kunnen ze zich of melden per mail of even langskomen op het sportspreekuur in Woerden.

Run-Bike-Run

Op 15 juni was er weer een gezellige, sportieve en lekkere Run-Bike- Run. Omdat ons clubhuis bezet was, waren we genoodzaakt uit te wijken. Om 8.15 uur werden we verwacht bij het clubgebouw ”de Badkuip” die we gratis konden gebruiken via de broer van Dicky. De regen kwam ‘s-morgens met bakken uit de lucht, dus eerst maar een bakje koffie of thee met iets lekkers.

Om 8.45 uur werd het droog en konden we na de briefing van Dik vertrekken voor een route van 25 of 35 kilometer. Er was een route langs mooie natuurpaden richting Harmelen en Kamerik en een uitgebreidere route inclusief Zegveld.

Vanaf 11 uur druppelde iedereen vol enthousiasme weer binnen. Er stond een lekkere, gezonde lunch klaar die door Pauline, Dicky en Esther was klaargemaakt. Er was zelfs gedacht aan het gebruik van papieren bekers, goed voor het milieu. Het was weer een prima georganiseerde activiteit van de runnerscommissie met een mooie opkomst. Bedankt Cas, Paulien, Dicky, Carolien en Dik.


trainingen op de atletiekbaan

In de maanden juli en augustus is er geen training op de atletiekbaan. Voor de AB, BC en D-lopers is er een training op de weg.

Arctic Marathon Spitsbergen

Weer een loopverslag??

Ik snap dat het niet de bedoeling is dat iedereen zijn of haar loopevenement uitgebreid in het RCW-tje gaat schrijven.. Toch is deze wel jaloersmakend en daarmee gerechtvaardigd (vind ik).

Sinds ik me kan herinneren ben ik al gefascineerd door alles wat ijs, gletsjer, sneeuw en bergen is. Dus toen in RunnersWorld een reportage over de noordelijkste marathon van de wereld op Spitsbergen voorbij kwam, was ik meteen verkocht! Lopen in zo’n landschap waarbij je bewaakt wordt door mannen met geweren tegen de 3300 ijsberen die er ronddwalen op de eilandengroep, hoe cool is dat!

Vertrek

Na meer dan een half jaar wachten, met verschillende lekker makende nieuwsbrieven, foto’s en clinics van de organisatie, is het Hemelvaartsdag dan eindelijk zo ver.
De chartervlucht met 150 enthousiaste lopers vertrekt om 5 uur s’ochtends vanaf Schiphol. Een beetje onwennig sta ik daar, voor m’n gevoel midden in de nacht, in de vertrekhal. De indeling van de stoelen (blijkt later), wordt door elkaar gegooid, zodat niemand naast diegene zit met wie die geboekt heeft. Maakt voor mij niet uit, want iedereen is onbekend voor me, maar het gaf wel een grappig effect. Je hebt direct een gesprekje met je buurman. Iedereen gaan met hetzelfde doel en heeft dezelfde passie, dus aan gespreksstof geen gebrek, het klikt meteen.

Spitsbergen!

Na 5 uur vliegen zie ik onder me een winterwonderland opdoemen. Letterlijk Spitsbergen: honderden pieken bedekt met sneeuw en ijs in azuurblauw water. Het lijkt wel een ijstaart! Ik zit met m’n neus tegen het raampje van het vliegtuig geplakt. Wat een prachtig gezicht!

Als we het vliegtuig uitstappen weet ik direct dat we op 78 graden noorderbreedte zitten. Een snoeiharde, ijskoude wind blaast me haast omver, maar de zon staat enorm z’n best te doen. En dat blijft hij de komende 4 dagen, 24/7 ook doen!

Boottochtje

De rest van de donderdag en vrijdag zijn er excursies waar je je hebt kunnen inschrijven hondenslede, boottochten, hiken en fatbiken. De inwoners van Spitsbergen leven niet meer van de walvisvaart of de kolenmijnen, maar vooral van het toerisme. Ik heb de boottocht naar de walrussen geboekt voor de vrijdag.
We varen met 14 man uit op een 20 meter motorboot, die wel aardig wat pk’s heeft. Alleen de wind en golven bieden toch wel behoorlijk weerstand. Nu heb ik wel wat ervaring met zeeziekte… dus kies ik een strategische plek naast de schipper: blik op de horizon en bij het raampje voor een beetje frisse lucht. De Groningers achter mij zitten gezellig om de tafel boven een overzichtskaart van Svalbard. Ik geef ze 20 minuten…. Na 10 minuten wordt het al aardig stil achter me en na een kwartier komt het eerste kotszakjes door. De golven zijn inmiddels zo hoog dat de schipper met moeite de boot op koers houdt. We stuiteren over de golven verder de baai uit. Als we een flinke schuiver maken en er nog meer groene hoofden in zakjes verdwijnen, besluit de schipper een andere koers te gaan varen… helaas geen walrussen voor ons vandaag.. Het blijft bij een bezoekje aan Barentszburg, een voormalige Nederlandse nederzetting, maar nu in Russische handen.

Pasta!

’s Avonds, the night before, is de pastaparty, we zitten in een grote tent buiten het dorp. Onze gastvrouw ontvangt ons en uit haar rugzak steekt de loop van een geweer.
Ze legt uit dat we absoluut niet buiten de tent mogen wandelen, alleen naar de dixi lopen (3 meter vanaf de tent) is toegestaan. In de tent komen de excursieverhalen los en zijn er al heel wat vriendschappen gesmeed. De stemming zit er goed in, we ontvangen ons startnummer en een ontzettend stoer deelnemers T-shirt.

Arctic marathon

Dan is het zaterdag: de dag dat het gaat gebeuren! De weersvoorspellingen lijken in eerste instantie gunstig: 0 graden en zonneschijn. Maarrrr… de gevoelstemperatuur is door de harde wind uit het oosten -10 graden!! En daar hebben we ff niet op gerekend. Dus worden er massaal handschoenen, mutsen, haarbanden en windjacks ingeslagen, wat geen overbodige luxe blijkt.

De “hoofdstad” Longyearbyen (2.000 inwoners) kent globaal 2 wegen: een naar de kust (haven en vliegveld) en een een stuk naar het binnenland, die na ca 5 km abrupt stopt. Het grootste deel van het jaar verplaatsen de inwoners zich met de snowscooter, dus waarom zou je meer wegen aanleggen? Deze twee wegen loop je dus heen, en weer terug totdat je er 21 km op hebt zitten. Doe je een hele marathon, dan loop je het traject dus 2x. Binnen in het stadje kun je zonder ijsberengevaar rondlopen, maar zodra je (net buiten het dorp) de gevarenborden “Gjelder hele Svalbard” (geldt voor heel Svalbard) met een afbeelding van een ijsbeer tegenkomt, betekent dat dat je het einde van de veilige zone hebt bereikt. Na de borden ben je verplicht om een geweer bij je te hebben. Niet dat je de beren mag afschieten (daar staat een gevangenis straf op) maar wel om ze te verjagen. Gelukkig wordt dat voor ons gedaan tijdens de wedstrijd.

De start

Om 10 uur starten de ca. 150 marathonlopers, die we als halve marathonlopers natuurlijk nog even aanmoedigen. Om 11:30 uur sta ik zelf aan de start met totaal zo’n 250 deelnemers. Het eerste stuk door het dorp gaat bergafwaarts en windje in de rug: geen centje pijn! Dan gaat de route naar rechts en krijgen we de volle ijskoude windkracht 6 tegen!! Dit wordt bikkelen! Maar de omgeving maakt zoveel goed dat ik elke minuut volop geniet! Ik maak foto’s, neem filmpjes op en stop bij elke drankpost om een bekertje warm water te drinken. Een goede tijd lopen is niet iets waar ik me druk over maak, hoe langer ik erover doe, hoe langer ik kan genieten!

Na de U turn en dezelfde weg terug, volgen er 10 kilometers met de wind in de rug: heerlijk!! De route gaat terug naar het dorp met een stukje venijnig valsplat en daarna het dorp weer uit richting haven en vliegveld. In het decor van een oude kolenmijn links en de eerste binnengekomen zeilboten aan de rechterkant in de haven, volg ik de lopers voor mij. Ik probeer uit te vogelen hoe de route loopt (niet goed voorbereid!), want ik zie voor me alleen nog af en toe iemand rennen. Dan kijk ik wat verder omhoog en zie kleine felgekleurde jasjes gaan…. De laatste 4 kilometers lopen gaan dus bergop en pal tegen de wind in! Als ik de bocht om ga, door modder en smeltende sneeuw, snijdt de wind weer volop in m’n gezicht. Ik zie veel mensen wandelen, maar ik probeer te blijven rennen. Vooral de marathonlopers, die deze bult dus 2x op moeten lopen, gaan he-le-maal stuk.

De finish

Supporters zijn schaars. Af en toe staat er een verlaten Noor langs de kant die enthousiast “Heiya Heiya” roept, maar van een “gedragen door het publiek” gevoel kun je het niet echt spreken. Toch loop ik de hele route met een grote smile op m’n gezicht, want wat is het onwijs gaaf om hier te mogen lopen!!! Bij de finish word ik de laatste meters binnengehaald door onze Arctic marathon ijsberen. Ik finish in 2:06, geen wereldtijd, maar blijkbaar voldoende om als 17e dame overall en als eerste in mijn leeftijdscategorie te eindigen!
‘s Avonds vieren we met z’n allen de afterparty, zakken nog even door in de kroeg en om 01:00 uur besluit ik om toch maar te proberen te gaan slapen. Ik loop de verduisterde kroeg uit en moet m’n ogen dichtknijpen omdat de zon volop in m’n gezicht schijnt. Hoe bizar is dit!!

Thuis!

Voordat we zondag weer terugvliegen heb ik nog een hike excursie geboekt. Niet echt handig na het lopen van een hele of halve marathon. Maar vandaag is het windstil en kunnen we naar een topje klimmen waar we een adembenemend uitzicht hebben over de baai aan de ene kant en de immense witte bergwereld aan de andere kant.
Om 18:00 uur stappen we heel voldaan het vliegtuig in om 5 uur later te landen in ons kikkerlandje waar het met 40 graden temperatuurverschil weer even wennen is…

Wat was dit een bijzondere ervaring in een bijzondere omgeving! Genieten met hoofdletters!

Rita Zwiers

 

Feel the Beat en BBQ

De activiteitencommissie heeft weer twee leuke evenementen op de agenda gezet. Noteer ze alvast in je eigen agenda.

  • 21 september 2019 unieke workshop Feel the beat met aansluitend BBQ.
  • 2 november 2019 de enige echte RCW quiz avond.

Wij hebben er al zin in maar voor nu eerst fijne vakantie en veel loopplezier.

Utrecht marathon 2019

Voorbereiding

Na mijn deelname aan de Heuvelland marathon kende mijn enthousiasme geen grenzen. Ik had me namelijk al eerder ingeschreven voor de Marathon van Rotterdam maar misschien was er een klein probleem: er zaten maar 3 weken tussen. Na wikken en wegen dacht ik laat ik alle adviezen die eenduidig waren maar ter harte nemen en niet in Rotterdam gaan lopen maar gewoon een keer supporter zijn. Dat besluit genomen hebbende verdween de onrust niet, ik moest nog een marathon lopen dit jaar.

Gelukkig liepen er een aantal mensen ook duurlopen voor de marathon van Utrecht en ik liet mij toevoegen aan hun appgroep en besloot alvast dat ik ook Utrecht ging lopen. Ook geen ideale voorbereiding met nu 6 weken tussenruimte en eigenlijk zonder schema maar het zat in m’n hoofd en door het enthousiasme van de lopers die ook mee gingen doen werkte het aanstekelijk.

Na en paar duurlopen meegelopen te hebben in wisselende samenstellingen herinner me nog een van de laatste met Ardi en Nico. Niet verder vertellen maar als je de kans krijgt ga na een duurloop appeltaart eten bij Nico, echt heerlijk.

Marathondag

En toen was het bijna zover. Het was zaterdag 11 mei een dag voor de Marathon, eerst examens van David en Marlies en daarna met Wendy, Dominique (en Puck, dochter van), Linda, Nico en Ardi startbewijzen gaan halen op de Uithof. De spanning ga je dan toch weer voelen, het is bijna zover. Het was rustig en ik dacht nog wat een rust heel anders dan in Rotterdam maar het zal wel. We waren zo klaar dus terug naar huis waar iedereen verder kon met z’n eigen voorbereiding. Ik leg altijd alles van tevoren klaar en maak alvast recovery drinks etc. Ik wil in de ochtend geen stress, niets vergeten en goed slapen zonder te piekeren wat ik mogelijk vergeet. Zo heeft ieder zijn eigen ritueel.

Zondagochtend hadden we om 8 uur bij het station afgesproken om met de marathonlopers richting de uithof te gaan. Dominique en Martineke gingen voor de halve marathon en gingen een uurtje later aangezien ze ook later moesten starten.

Wendy, Mandy, Ardi, Linda en Nico en ik gingen de hele marathon proberen, daarbij aantekenen dat het voor Linda en Nico de eerste keer zou zijn. Je voelde de spanning die er altijd is… hoe is het weer, zijn we er klaar voor, hebben we genoeg getraind, komen we de man met de hamer tegen en toch ook links en rechts een pijntje. Het blijft een soort onvoorspelbaar avontuur zo’n marathon waarvan je op voorhand niet weet wat je mee gaat maken.

In Utrecht aangekomen viel ons op hoe rustig het was, tas zo kwijt, je moest bijna zoeken naar de start en we hadden geen startvak doorgekregen. Later werd duidelijk waarom het zo rustig was, er waren voor de hele maar een kleine 500 deelnemers ingeschreven en die paste wel in een vak. Nog een groepsfoto een knuffel en toen was het zover ieder voor zich en we kozen positie tussen de pacers.

De start

Ik was helemaal hieper, hoorde achter in mijn hoofd Rita, “Pat ga niet te snel van start” en ik sta inmiddels tussen de pacer van 3.45 en 3.30 en bam daar is het startschot.

Ik weet dat ik na 3km langs de Abstederdijk kom waar mijn collega woont en die klaar staat voor de eerste aanmoedigingen met z’n gezin, ik begin te lopen en besluit mij rustig te houden. Na de eerste aanmoediging op de Abstederdijk zie ik opeens Anton staan, ik tik hem even aan en ga verder al bijna in een soort roes.

Vrij snel verlaten we Utrecht en lopen richting de Meern en inmiddels loop ik bij de Pacer van 3.30 en voel me goed en lopen in een groep is best comfortabel maar besluit er toch voor te gaan lopen. We komen richting het Maximapark en bij km 17 staat laten we zeggen de harde kern van RCW-supporters en zonder iemand te kort te doen hoor ik Dik al van verre mijn naam noemen. Later op het filmpje … “daar aan de buitenkant daar loopt ie”. Het mooie van dit punt is dat je er na 23km weer langskomt en word je dus nog een keer en met misschien nog wel meer enthousiasme onthaalt. Geloof me dit is echt een extra energie boost waar geen gel tegenop kan en ik denk dat de rest het ook zo heeft ervaren.

Gelijk om de hoek staat Monique met haar ouders en zwager Ronald met Patricia en ook zij voorzien me van de een volgend salvo aanmoedigingen. Terug richting Utrecht staan Bianca en haar man klaar voor de volgende aanmoediging voordat we weer het water overgaan richting het centrum en uiteindelijk de finish.

Later zie ik dat ook daar de fietsende supporters karavaan is geweest maar die heb ik gemist tot ik bij km 39 nog Leendert en Bas zie die me nog een keer een extra boost geven: de finish is in zicht nog even volhouden. Ik weet het nu zeker ik ga het halen en in een tijd die ik vooraf alleen maar kon hopen.

Finish

Uiteindelijk wordt het 3.26.01, hierdoor mag ik b.v. starten in Boston waar ze een limiet hanteren van 3.30 als je mee wilt doen. Moe maar voldaan kom ik over de finish en kom daar Dominique en Martineke tegen die samen hebben genoten van de halve. Samen gaan we aan de hekken staan en schreeuwen de anderen over de finish, gelukkig lukt het iedereen om heelhuids over de finish te komen. Er is geen app in Utrecht dus je kunt niemand volgen en dan is het toch spannend. Voor Nico en Linda was het de eerste (wat een prestatie), Ardi moet het met net iets minder lucht doen dan de meeste lopers, Wendy had toch wat last van haar knie en Mandy is gewoon een bikkel.

Na nog een groepsfoto en knuffels gaan we voldaan en vooral gezond weer terug naar Woerden.

Nogmaals dank voor alle steun en support het was echt geweldig en nu nadenken over een nieuw doel.

Tot snel dan lopen we weer samen,

Patrick Diependaal

Marlies en David nieuwe trainers

Op 11 mei hebben Marlies Verweij en David Raaphorst hun examen “basis looptrainer 3′ met succes afgerond. Met hulp van hun praktijkbegeleiders Rita en Patrick hebben Marlies en David het afgelopen half jaar workshops gevolgd en ook al trainingen gegeven bij RCW. De opleiding is afgesloten met een examentraining aan een groepje RCW-ers op de atletiekbaan van Clytoneus.

We zijn blij en trots dat het RCW trainerscorps weer aangevuld is met 2 nieuwe trainers.

Weteringloop 2019

Zaterdag 11 mei was RCW met enkele tientallen lopers aanwezig bij de de start van de Kamerikse Weteringloop. Angelique, Anouk, Anouk, Hans, Jan Jaap, Loes en Tessa kwamen voor het eerst aan de start van een wedstrijd na het meedoen aan start to run en run to the start. Maar ook de lopers die het speciale trainingsprogramma opgezet door erelid Cas waren van de partij. Na een gezamenlijke warming-up begeleid door trainer Jos van Schie ging een ieder naar zijn eigen gekozen loopafstand.

Ondanks een straffe wind was het heerlijk loopweer. Aan de finish werd iedereen beloond met een schitterende medaille uitgereikt door RCWers en organisatoren Marieke, Irene en Marloes. Dank aan alle Weteringloop vrijwilligers voor dit schitterende loop evenement.

 

 

De Halve van de Haar

Op tweede paasdag werd de vijfde editie Kasteelloop De Halve van De Haar georganiseerd. Deze loop wordt steeds populairder bij onze leden gezien aantal RCW-deelnemers.  Aan dit gezellige loopevenement namen verdeeld over de diverse afstanden ruim 3500 lopers deel.

De omstandigheden waren pittig door de warmte en gebrek aan schaduwrijke plekken. De waterposten werden daarom goed benut om bij te drinken en af te koelen.