Arctic Marathon Spitsbergen

Weer een loopverslag??

Ik snap dat het niet de bedoeling is dat iedereen zijn of haar loopevenement uitgebreid in het RCW-tje gaat schrijven.. Toch is deze wel jaloersmakend en daarmee gerechtvaardigd (vind ik).

Sinds ik me kan herinneren ben ik al gefascineerd door alles wat ijs, gletsjer, sneeuw en bergen is. Dus toen in RunnersWorld een reportage over de noordelijkste marathon van de wereld op Spitsbergen voorbij kwam, was ik meteen verkocht! Lopen in zo’n landschap waarbij je bewaakt wordt door mannen met geweren tegen de 3300 ijsberen die er ronddwalen op de eilandengroep, hoe cool is dat!

Vertrek

Na meer dan een half jaar wachten, met verschillende lekker makende nieuwsbrieven, foto’s en clinics van de organisatie, is het Hemelvaartsdag dan eindelijk zo ver.
De chartervlucht met 150 enthousiaste lopers vertrekt om 5 uur s’ochtends vanaf Schiphol. Een beetje onwennig sta ik daar, voor m’n gevoel midden in de nacht, in de vertrekhal. De indeling van de stoelen (blijkt later), wordt door elkaar gegooid, zodat niemand naast diegene zit met wie die geboekt heeft. Maakt voor mij niet uit, want iedereen is onbekend voor me, maar het gaf wel een grappig effect. Je hebt direct een gesprekje met je buurman. Iedereen gaan met hetzelfde doel en heeft dezelfde passie, dus aan gespreksstof geen gebrek, het klikt meteen.

Spitsbergen!

Na 5 uur vliegen zie ik onder me een winterwonderland opdoemen. Letterlijk Spitsbergen: honderden pieken bedekt met sneeuw en ijs in azuurblauw water. Het lijkt wel een ijstaart! Ik zit met m’n neus tegen het raampje van het vliegtuig geplakt. Wat een prachtig gezicht!

Als we het vliegtuig uitstappen weet ik direct dat we op 78 graden noorderbreedte zitten. Een snoeiharde, ijskoude wind blaast me haast omver, maar de zon staat enorm z’n best te doen. En dat blijft hij de komende 4 dagen, 24/7 ook doen!

Boottochtje

De rest van de donderdag en vrijdag zijn er excursies waar je je hebt kunnen inschrijven hondenslede, boottochten, hiken en fatbiken. De inwoners van Spitsbergen leven niet meer van de walvisvaart of de kolenmijnen, maar vooral van het toerisme. Ik heb de boottocht naar de walrussen geboekt voor de vrijdag.
We varen met 14 man uit op een 20 meter motorboot, die wel aardig wat pk’s heeft. Alleen de wind en golven bieden toch wel behoorlijk weerstand. Nu heb ik wel wat ervaring met zeeziekte… dus kies ik een strategische plek naast de schipper: blik op de horizon en bij het raampje voor een beetje frisse lucht. De Groningers achter mij zitten gezellig om de tafel boven een overzichtskaart van Svalbard. Ik geef ze 20 minuten…. Na 10 minuten wordt het al aardig stil achter me en na een kwartier komt het eerste kotszakjes door. De golven zijn inmiddels zo hoog dat de schipper met moeite de boot op koers houdt. We stuiteren over de golven verder de baai uit. Als we een flinke schuiver maken en er nog meer groene hoofden in zakjes verdwijnen, besluit de schipper een andere koers te gaan varen… helaas geen walrussen voor ons vandaag.. Het blijft bij een bezoekje aan Barentszburg, een voormalige Nederlandse nederzetting, maar nu in Russische handen.

Pasta!

’s Avonds, the night before, is de pastaparty, we zitten in een grote tent buiten het dorp. Onze gastvrouw ontvangt ons en uit haar rugzak steekt de loop van een geweer.
Ze legt uit dat we absoluut niet buiten de tent mogen wandelen, alleen naar de dixi lopen (3 meter vanaf de tent) is toegestaan. In de tent komen de excursieverhalen los en zijn er al heel wat vriendschappen gesmeed. De stemming zit er goed in, we ontvangen ons startnummer en een ontzettend stoer deelnemers T-shirt.

Arctic marathon

Dan is het zaterdag: de dag dat het gaat gebeuren! De weersvoorspellingen lijken in eerste instantie gunstig: 0 graden en zonneschijn. Maarrrr… de gevoelstemperatuur is door de harde wind uit het oosten -10 graden!! En daar hebben we ff niet op gerekend. Dus worden er massaal handschoenen, mutsen, haarbanden en windjacks ingeslagen, wat geen overbodige luxe blijkt.

De “hoofdstad” Longyearbyen (2.000 inwoners) kent globaal 2 wegen: een naar de kust (haven en vliegveld) en een een stuk naar het binnenland, die na ca 5 km abrupt stopt. Het grootste deel van het jaar verplaatsen de inwoners zich met de snowscooter, dus waarom zou je meer wegen aanleggen? Deze twee wegen loop je dus heen, en weer terug totdat je er 21 km op hebt zitten. Doe je een hele marathon, dan loop je het traject dus 2x. Binnen in het stadje kun je zonder ijsberengevaar rondlopen, maar zodra je (net buiten het dorp) de gevarenborden “Gjelder hele Svalbard” (geldt voor heel Svalbard) met een afbeelding van een ijsbeer tegenkomt, betekent dat dat je het einde van de veilige zone hebt bereikt. Na de borden ben je verplicht om een geweer bij je te hebben. Niet dat je de beren mag afschieten (daar staat een gevangenis straf op) maar wel om ze te verjagen. Gelukkig wordt dat voor ons gedaan tijdens de wedstrijd.

De start

Om 10 uur starten de ca. 150 marathonlopers, die we als halve marathonlopers natuurlijk nog even aanmoedigen. Om 11:30 uur sta ik zelf aan de start met totaal zo’n 250 deelnemers. Het eerste stuk door het dorp gaat bergafwaarts en windje in de rug: geen centje pijn! Dan gaat de route naar rechts en krijgen we de volle ijskoude windkracht 6 tegen!! Dit wordt bikkelen! Maar de omgeving maakt zoveel goed dat ik elke minuut volop geniet! Ik maak foto’s, neem filmpjes op en stop bij elke drankpost om een bekertje warm water te drinken. Een goede tijd lopen is niet iets waar ik me druk over maak, hoe langer ik erover doe, hoe langer ik kan genieten!

Na de U turn en dezelfde weg terug, volgen er 10 kilometers met de wind in de rug: heerlijk!! De route gaat terug naar het dorp met een stukje venijnig valsplat en daarna het dorp weer uit richting haven en vliegveld. In het decor van een oude kolenmijn links en de eerste binnengekomen zeilboten aan de rechterkant in de haven, volg ik de lopers voor mij. Ik probeer uit te vogelen hoe de route loopt (niet goed voorbereid!), want ik zie voor me alleen nog af en toe iemand rennen. Dan kijk ik wat verder omhoog en zie kleine felgekleurde jasjes gaan…. De laatste 4 kilometers lopen gaan dus bergop en pal tegen de wind in! Als ik de bocht om ga, door modder en smeltende sneeuw, snijdt de wind weer volop in m’n gezicht. Ik zie veel mensen wandelen, maar ik probeer te blijven rennen. Vooral de marathonlopers, die deze bult dus 2x op moeten lopen, gaan he-le-maal stuk.

De finish

Supporters zijn schaars. Af en toe staat er een verlaten Noor langs de kant die enthousiast “Heiya Heiya” roept, maar van een “gedragen door het publiek” gevoel kun je het niet echt spreken. Toch loop ik de hele route met een grote smile op m’n gezicht, want wat is het onwijs gaaf om hier te mogen lopen!!! Bij de finish word ik de laatste meters binnengehaald door onze Arctic marathon ijsberen. Ik finish in 2:06, geen wereldtijd, maar blijkbaar voldoende om als 17e dame overall en als eerste in mijn leeftijdscategorie te eindigen!
‘s Avonds vieren we met z’n allen de afterparty, zakken nog even door in de kroeg en om 01:00 uur besluit ik om toch maar te proberen te gaan slapen. Ik loop de verduisterde kroeg uit en moet m’n ogen dichtknijpen omdat de zon volop in m’n gezicht schijnt. Hoe bizar is dit!!

Thuis!

Voordat we zondag weer terugvliegen heb ik nog een hike excursie geboekt. Niet echt handig na het lopen van een hele of halve marathon. Maar vandaag is het windstil en kunnen we naar een topje klimmen waar we een adembenemend uitzicht hebben over de baai aan de ene kant en de immense witte bergwereld aan de andere kant.
Om 18:00 uur stappen we heel voldaan het vliegtuig in om 5 uur later te landen in ons kikkerlandje waar het met 40 graden temperatuurverschil weer even wennen is…

Wat was dit een bijzondere ervaring in een bijzondere omgeving! Genieten met hoofdletters!

Rita Zwiers

 

Utrecht marathon 2019

Voorbereiding

Na mijn deelname aan de Heuvelland marathon kende mijn enthousiasme geen grenzen. Ik had me namelijk al eerder ingeschreven voor de Marathon van Rotterdam maar misschien was er een klein probleem: er zaten maar 3 weken tussen. Na wikken en wegen dacht ik laat ik alle adviezen die eenduidig waren maar ter harte nemen en niet in Rotterdam gaan lopen maar gewoon een keer supporter zijn. Dat besluit genomen hebbende verdween de onrust niet, ik moest nog een marathon lopen dit jaar.

Gelukkig liepen er een aantal mensen ook duurlopen voor de marathon van Utrecht en ik liet mij toevoegen aan hun appgroep en besloot alvast dat ik ook Utrecht ging lopen. Ook geen ideale voorbereiding met nu 6 weken tussenruimte en eigenlijk zonder schema maar het zat in m’n hoofd en door het enthousiasme van de lopers die ook mee gingen doen werkte het aanstekelijk.

Na en paar duurlopen meegelopen te hebben in wisselende samenstellingen herinner me nog een van de laatste met Ardi en Nico. Niet verder vertellen maar als je de kans krijgt ga na een duurloop appeltaart eten bij Nico, echt heerlijk.

Marathondag

En toen was het bijna zover. Het was zaterdag 11 mei een dag voor de Marathon, eerst examens van David en Marlies en daarna met Wendy, Dominique (en Puck, dochter van), Linda, Nico en Ardi startbewijzen gaan halen op de Uithof. De spanning ga je dan toch weer voelen, het is bijna zover. Het was rustig en ik dacht nog wat een rust heel anders dan in Rotterdam maar het zal wel. We waren zo klaar dus terug naar huis waar iedereen verder kon met z’n eigen voorbereiding. Ik leg altijd alles van tevoren klaar en maak alvast recovery drinks etc. Ik wil in de ochtend geen stress, niets vergeten en goed slapen zonder te piekeren wat ik mogelijk vergeet. Zo heeft ieder zijn eigen ritueel.

Zondagochtend hadden we om 8 uur bij het station afgesproken om met de marathonlopers richting de uithof te gaan. Dominique en Martineke gingen voor de halve marathon en gingen een uurtje later aangezien ze ook later moesten starten.

Wendy, Mandy, Ardi, Linda en Nico en ik gingen de hele marathon proberen, daarbij aantekenen dat het voor Linda en Nico de eerste keer zou zijn. Je voelde de spanning die er altijd is… hoe is het weer, zijn we er klaar voor, hebben we genoeg getraind, komen we de man met de hamer tegen en toch ook links en rechts een pijntje. Het blijft een soort onvoorspelbaar avontuur zo’n marathon waarvan je op voorhand niet weet wat je mee gaat maken.

In Utrecht aangekomen viel ons op hoe rustig het was, tas zo kwijt, je moest bijna zoeken naar de start en we hadden geen startvak doorgekregen. Later werd duidelijk waarom het zo rustig was, er waren voor de hele maar een kleine 500 deelnemers ingeschreven en die paste wel in een vak. Nog een groepsfoto een knuffel en toen was het zover ieder voor zich en we kozen positie tussen de pacers.

De start

Ik was helemaal hieper, hoorde achter in mijn hoofd Rita, “Pat ga niet te snel van start” en ik sta inmiddels tussen de pacer van 3.45 en 3.30 en bam daar is het startschot.

Ik weet dat ik na 3km langs de Abstederdijk kom waar mijn collega woont en die klaar staat voor de eerste aanmoedigingen met z’n gezin, ik begin te lopen en besluit mij rustig te houden. Na de eerste aanmoediging op de Abstederdijk zie ik opeens Anton staan, ik tik hem even aan en ga verder al bijna in een soort roes.

Vrij snel verlaten we Utrecht en lopen richting de Meern en inmiddels loop ik bij de Pacer van 3.30 en voel me goed en lopen in een groep is best comfortabel maar besluit er toch voor te gaan lopen. We komen richting het Maximapark en bij km 17 staat laten we zeggen de harde kern van RCW-supporters en zonder iemand te kort te doen hoor ik Dik al van verre mijn naam noemen. Later op het filmpje … “daar aan de buitenkant daar loopt ie”. Het mooie van dit punt is dat je er na 23km weer langskomt en word je dus nog een keer en met misschien nog wel meer enthousiasme onthaalt. Geloof me dit is echt een extra energie boost waar geen gel tegenop kan en ik denk dat de rest het ook zo heeft ervaren.

Gelijk om de hoek staat Monique met haar ouders en zwager Ronald met Patricia en ook zij voorzien me van de een volgend salvo aanmoedigingen. Terug richting Utrecht staan Bianca en haar man klaar voor de volgende aanmoediging voordat we weer het water overgaan richting het centrum en uiteindelijk de finish.

Later zie ik dat ook daar de fietsende supporters karavaan is geweest maar die heb ik gemist tot ik bij km 39 nog Leendert en Bas zie die me nog een keer een extra boost geven: de finish is in zicht nog even volhouden. Ik weet het nu zeker ik ga het halen en in een tijd die ik vooraf alleen maar kon hopen.

Finish

Uiteindelijk wordt het 3.26.01, hierdoor mag ik b.v. starten in Boston waar ze een limiet hanteren van 3.30 als je mee wilt doen. Moe maar voldaan kom ik over de finish en kom daar Dominique en Martineke tegen die samen hebben genoten van de halve. Samen gaan we aan de hekken staan en schreeuwen de anderen over de finish, gelukkig lukt het iedereen om heelhuids over de finish te komen. Er is geen app in Utrecht dus je kunt niemand volgen en dan is het toch spannend. Voor Nico en Linda was het de eerste (wat een prestatie), Ardi moet het met net iets minder lucht doen dan de meeste lopers, Wendy had toch wat last van haar knie en Mandy is gewoon een bikkel.

Na nog een groepsfoto en knuffels gaan we voldaan en vooral gezond weer terug naar Woerden.

Nogmaals dank voor alle steun en support het was echt geweldig en nu nadenken over een nieuw doel.

Tot snel dan lopen we weer samen,

Patrick Diependaal

Weteringloop 2019

Zaterdag 11 mei was RCW met enkele tientallen lopers aanwezig bij de de start van de Kamerikse Weteringloop. Angelique, Anouk, Anouk, Hans, Jan Jaap, Loes en Tessa kwamen voor het eerst aan de start van een wedstrijd na het meedoen aan start to run en run to the start. Maar ook de lopers die het speciale trainingsprogramma opgezet door erelid Cas waren van de partij. Na een gezamenlijke warming-up begeleid door trainer Jos van Schie ging een ieder naar zijn eigen gekozen loopafstand.

Ondanks een straffe wind was het heerlijk loopweer. Aan de finish werd iedereen beloond met een schitterende medaille uitgereikt door RCWers en organisatoren Marieke, Irene en Marloes. Dank aan alle Weteringloop vrijwilligers voor dit schitterende loop evenement.

 

 

De Halve van de Haar

Op tweede paasdag werd de vijfde editie Kasteelloop De Halve van De Haar georganiseerd. Deze loop wordt steeds populairder bij onze leden gezien aantal RCW-deelnemers.  Aan dit gezellige loopevenement namen verdeeld over de diverse afstanden ruim 3500 lopers deel.

De omstandigheden waren pittig door de warmte en gebrek aan schaduwrijke plekken. De waterposten werden daarom goed benut om bij te drinken en af te koelen.

Rotterdam Marathon 2019

Op 7 april was alweer de 39e editite van de Rotterdam Marathon. Ook dit jaar was RCW weer aanwezig met deelnemers én supporters. Marc de Bruin liep voor het eerst een marathon binnen de 4 uur, Willem van Baren verdiende zijn 34e ! marathon medaille, Ronald Bottema moest helaas na 35 kilometer noodgedwongen uitstappen en Jacqueline Scheenstra voltooide haar 2e marathon. De reactie van Jacqueline:

Dit jaar heb ik mij voorbereid met een drie maanden schema. Vorig jaar liep ik mijn eerste marathon en had mij voorbereid met een 6 maanden schema. Deze tweede keer was voor mij nog meer bijzonder. Bij de eerste keer is de focus er wel, een tweede keer vraagt het wat meer van je, je weet wat het is want je hebt hem tenslotte al een keer gedaan. Het trainen vond ik met het drie maanden schema wat pittiger, de lange afstanden volgen elkaar wat sneller op. In de aanloop naar 7 april vond ik het dus best spannend of het weer zou lukken. Mede dankzij een beter eet- en drinkplan is het gelukkig weer gelukt 🙂. Ik denk er nog.steeds met een grote glimlach aan terug.

 

Heuvelland marathon 2019

Zondag 17 maart 2019 was het zover. De unieke (duo) Heuvelland marathon van Vaals naar Maastricht

Het parcours was 70 % onverhard en natuurlijk met flinke hoogtemeters. Het was een fantastisch dag. Een waanzinnig parcours met pittige uitdagingen. Vanwege de grote hoeveelheid regen was het flink modderig en de heuvels zijn toch echt wel hoog als je normaal rondom Woerden traint.

De beloning was groot.
De zon brak door. Een top organisatie.
De gezelligheid van RCW’ers, die elkaar stimuleren om te finishen.

En tot slot nog een heerlijk alcohol vrij biertje een Brugse Zotte en een linzen taartje.

Voldaan ging iedereen naar huis. Deze marathon is een echte aanrader. Lopen door dit mooie Limburg, voelt als vakantie.

Marathon van de Ronde Venen

Eigenlijk had ik mij voorgenomen om nooit meer een marathon te lopen. Ik heb er al 9 met succes uitgelopen maar de afgelopen drie jaar raakte ik tijdens elke voorbereiding voor een marathon  geblesseerd. Dit jaar heb ik meegetraind met de RCW duurloopgroep  die zich voorbereiden op de Rotterdam marathon. De duurlopen met deze groep verliepen zo goed dat ik toch weer zin had om mij in te schrijven voor een marathon.

Eind augustus toch maar de knoop doorgehakt en mij ingeschreven voor De Ronde Venen Marathon met start en finish in Abcoude. Lekker dichtbij en ik had enthousiaste verhalen gehoord over de eerste editie die vorig jaar werd gehouden. De route heeft een aantal leuke bijzonderheden: een weiland, een koeientunnel en een spoorbaan.

Als ik op de dag van de marathon vanuit huis vertrek is het nul graden, er waait  een lichte oostenwind en het zonnetje schijnt. Prima weertje dus om te gaan hardlopen.

In Abcoude moet ik eerst mijn startnummer in de plaatselijke kroeg ophalen. Hier ontmoet ik bij de koffie Lex en Marian die samen de duo-marathon gaan lopen. De duo-lopers doen de marathon samen waarbij de ene fietst terwijl de ander loopt.

Voorafgaand aan de start wordt er nog omgeroepen dat het Botholse  pad er prima bij ligt. Ik heb nog nooit van dit pad gehoord maar blijkbaar hebben we geluk dat het er juist vandaag goed bij ligt. We vertrekken uit Abcoude en lopen door de polder naar het mooie dorpje Baambrugge.  We gaan via een viaduct onder de A2 door en lopen langs de A2 richting de N201. Die gaan we ook onderdoor en komen uiteindelijk, via een sluisje en een paar kronkelpaadjes, op een breed pad met enorm veel kiezelstenen. Dit pad loopt door de polder richting Vinkeveen. Weer mooie uitzichten maar toch oppassen waar je je voeten neerzet. In Vinkeveen passeren we het station en moeten we nog over een paar spoorbielzen springen. Ik realiseer mij nu pas dat we over een oude spoorbaan hebben gelopen.

We lopen vervolgens via Vinkeveen en Wilnis naar Mijdrecht. Tussen Wilnis en Mijdrecht lopen we weer over de oude spoorbaan met de gebruikelijke kiezelsteentjes. We zijn inmiddels alweer halverwege en ik passeer het halve marathon punt in een tijd van 1:57. Het begint inmiddels wat harder te waaien en een van de medelopers weet mij te vertellen dat we na het 27 km punt de wind  pal tegen hebben. Daarna wacht volgens hem de Botshel (het Botholse pad dus). Leuk vooruitzicht!

We zijn inmiddels in het dorpje De Hoef en lopen langs De Kromme Mijdrecht en daarna langs de Amstel. Ik loop nu samen met een andere loper. Als je samen loopt is het makkelijker om een strak tempo vol te houden. Even later sluit een dame aan. Het begin van een looptreintje!

In het dorpje Amstelhoek worden we naar een terrein met verschillende loodsen gedirigeerd. Als we de loodsen zijn gepasseerd staan we plotseling in een weiland. Er is netjes een pad gemaaid en de ondergrond is redelijk egaal. We rennen over het weiland en komen via een betonpad bij de koeientunnel onder de N201. Na de tunnel komen we op het erf van een boerderij. Er wordt naar ons geroepen dat we de stal in moeten gaan. Is dit serieus of worden we in de maling genomen? We gaan toch maar de stal in en rennen langs de koeien de hele stal door weer naar buiten. Vervolgens via een  koeienpad weer het weiland in. Dit weiland is wat lastiger met lang gras en veel kuilen.

Vanuit het weiland komen we nu op een lange rechte polderweg met een pittige tegenwind. De looptrein is nu goud waard, we lopen met zijn drieën om de beurt op kop.  Nadat je op kop had gelopen kon je lekker in  de slipstream van de 2 anderen weer op adem komen. Bij het 28 km punt passeren we het RCW-duo Lex en Marian. Even verderop staat Cora (oud-trainer RCW) ons aan te moedigen.

Voorbij Waverveen zien we dat we de weg moeten verlaten en de bosjes moeten ingaan. We maken een scherpe bocht en lopen nu op een smal pad langs het water; het Botsholse pad! Een stukje verder gaan we via een hoog bruggetje naar de overkant van het water. Op het pad liggen boomsnippers waar mijn schoenen diep inzakken.

Bij het 37 km punt heb ik het gevoel dat er beton in mijn schoenen zit. De 37 km en het pad beginnen mij op te breken. Het tempo daalt en de dame uit ons treintje heeft de turboknop gevonden en verdwijnt pijlsnel uit het zicht. Ondanks de zware benen kan ik toch wel genieten van de omgeving. We passeren nog een paar hoge gladde bruggetjes en komen uiteindelijk weer uit in een weiland. Vanuit het weiland klauter ik de Winkeldijk op. Op de dijk lopen we weer op het asfalt.  Ik weet het tempo weer een beetje op te voeren. We lopen weer onder de A2 door  en arriveren in Abcoude.

De finish passeer ik in een tijd van 3:49. Ik wordt opgewacht door Arthur die zojuist de 10 km heeft gelopen. Even later passeren Lex en Marian de finish en ontmoeten we Anneke die ook als duo heeft meegelopen. RCW was dus goed vertegenwoordigd vandaag!

De marathon van de Ronde Venen heeft toch wel het mooiste parcours van alle marathons die ik tot nu toe heb gelopen. Complimenten voor de organisatie en ik kan deze marathon iedereen aanbevelen.

Gerard van Leeuwen

Foto’s: o.a. Ellen Quak

Rotterdam Marathon 2018

Wanneer ben je nu aan het lopen van een marathon toe, heb ik daar de tijd wel voor om zo’n trainingsschema te volbrengen, gaat mijn lichaam het leuk vinden? Allemaal vragen die in je hoofd gaan zitten als je er alleen al aan de denkt…een marathon 42.195 km, pfff dat is toch echt een ander verhaal dan een blokje om.
Nu zijn er bij de RCW een paar mannen die er al een paar gelopen hebben (Willem z’n 32e marathon op 21-04-2018) en je toch kunnen vertellen hoe dat een klein beetje in zijn werk gaat. Over een ding zijn ze het allemaal eens het gaat vanaf de 37 km pijn doen maar als je daar ben aangekomen moet je de rest maar op karakter gaan uitlopen, teruggaan is toch ook geen optie. Bij de RCW waren net als vorig jaar toch een paar mensen die dachten nou laat ik dat maar een keer gaan doen.

7 Januari zijn we begonnen met de voorbereiding voor het rondje Rotterdam met 17 mannen en vrouwen  Patrick Diependaal  had een mooi trainingsschema gemaakt vanaf km 18-20-22-24-27-30-20-32-20-32 tot 2 weken voor rondje Rotterdam en dan nog wat te lopen op gevoel , een km of 10 en 15 km. Eerst maar dit schema volbrengen. Als je naar de kilometers kijk denken sommigen waarschijnlijk: die zijn echt niet goed , ik vind de 10 km al ver genoeg maar volgens de geleerden van de RCW is zo’n schema nodig. Sommige mensen gaan trainen met een 14 km schema , dit is voor iedereen andere invulling wat betreft de voorbereiding.

Willem heeft een rondje van 18 km uitgezet vanaf de plas(Waterrijk)Breeveld/Harmelen/Heeswijk en Plas) zo …even lopen… en iedereen vrolijk weer terug.  Tijdens de voorbereidingen hebben we echt van alles soorten weer meegemaakt: Hagel in Woerdens Verlaat, -3 met Oosten wind naar IJsselstein, regenbuien maar ook mooi weer met een heerlijk zonnetje. Nu woon ik mijn hele leven al in Woerden , maar tijdens onze voorbereiding ben ik op plekken gekomen waar ik nog nooit geweest was : richting Woerdens Verlaat tussen de natuurplassen lopen was echt geweldig. Ondertussen een ieder wat gevogeld met drinken en gelletjes onderweg of dat makkelijk ging en hoe je lichaam erop reageert. Echt handig is zo’n gelletje niet om open te maken tijdens het lopen, het wordt een plakkerige toestand maar ja ,helpt wel of is dat geestelijk.

Tijdens een loop richting Reeuwijk had Ton een welkome verrassing voor ons, bij thuiskomst van de training had Ton z’n vrouw pannenkoeken gebakken en voor koffie en thee gezorgd :top was dat en gezellig ook. Bij Willem lekker appelgebak gegeten die door de kinderen van Wendy was gebakken : ook bijzonder lekker. Na 12 weken training wordt je toch een hechte groep het was ook gezellig tijdens alle trainingen en we konden elkaar toch oppeppen als er iemand in een dip/hamerman tegen kwam want dat gebeurde ook bij sommigen, raar gevoel trouwens je hoofd zegt ga lopen man stel je niet aan maar je benen zeggen kijk maar ff vandaag niet.(eigen ervaring) .

Na alle trainingen te hebben afgerond waren we er klaar voor volgens de statistieken. Het rondje Rotterdam kwam gevaarlijk dichtbij, dan toch een kleine twijfel : was de voorbereiding genoeg, heb ik wel goed gegeten en nog meer van die onnozele gedachten. Wat ik wel bijzonder vond: 2 a 3 dagen voor het rondje Rotterdam , dat je van die onrustige benen hebt, je wilt alleen maar gaan hardlopen en nog eens hardlopen. 7 April zijn we met z’n vijfen de start bewijzen gaan ophalen om een beetje sfeer te proeven hoe dat aanvoelt zo’n evenement. Als je het nog nooit gezien en meegemaakt hebt dan weet je niet wat er gebeurt daar, wat een perfecte organisatie top .Leuk om gewoon rond te lopen en te kijken wat daar allemaal zich afspeelt.

8 April was het dan zover: de RCW delegatie verzamelde zich rond 8.30 op het station om richting Rotterdam te reizen. Gezonde spanning in de benen , naar de start gelopen om onze kraanmachinist Lee te horen zingen waarna het circus kon beginnen. De bikkels van RCW staan in startwave 5 (je moet toch ergens starten en om nu meteen naast die Kenianen te starten is ook een beetje overdreven) te popelen om hun rondje te Rotterdam te volbrengen. Volgens Ton is het meestal warm met de marathon van Rotterdam en hij had gelijk 20 graden(werkt Ton in zijn vrije tijd bij RTL weer) dat is een “Other kind of cookie” volgens Louis van Gaal, in plaats van -2 of 7 graden. Maar ja mag de pret niet drukken dacht ik ,lopen met die hap, over 4.5 uur zijn we weer terug .

Vooraf kregen we melding van de organisatie dat je geen drinkpost mocht overslaan, naar je lichaam moest luisteren en als je hem niet uitloopt is dat geen schande…..haha geintje zeker ,niet uitlopen, in onze groep luistert iedereen naar zijn lichaam. Ja hoor daar gaan we lopen, iedereen druk met praten , de adrenaline giert door het lichaam .Onder de beat van een of andere DJ worden we naar voren gestuwd de brug op ,wat een geweldig gezicht: al die mensen die 42.195 km gaan lopen, haha je moet wel een beetje gek zijn toch……. Het is wel een kick om zo’n mensenmassa te zien hardlopen, geweldig mooi .Na 15 km zie ik al mensen wandelen…. “ dat is niet best “ denk ik en loop lekker relaxed door Drinken en sponzen leegknijpen over je lichaam verkoelt lekker.

Opeens geschreeuw van de zijkant van het parcours daar zien we bekende gezichten met jawel de RCW vlag hangt aan de hekken met de super fanatieke supporters van onze club die op de racefiets ons zijn komen aanmoedigen. Top ,daar wordt je helemaal vrolijk van, ik krijg meteen een boost om sneller te gaan lopen. Even rustig ,zeg ik tegen mezelf ,blijf op een schema lopen , het is nog wel een stukje wandelen tot de finish. Voor de 2e keer die brug over, nu wat meer moeite, ik dacht: wanneer komt dat heuveltje dat ik naar beneden ga lopen ….pff bloedheet dat asfalt, meer drinken denk ik. Kubuswoningen….. oei nu gaat het beginnen 32 km zone, lopen naar het gevreesde Kralingse bos. Wel grappig: je komt in een lus de lopers tegen die daar al zijn geweest en jij moet dan nog. Ineens veel minder toeschouwers langs de kant , hardlopers met blaren bij EHBO posten ,veel mensen liggend op de grond in het gras, sommige onder foliedekens of aan het overgeven….wat een ellende in dat bos zie je daar. Aan het einde van dit afgrijselijke bos weer een supporter van de RCW. Leendert : “Nog een klein stukje” zegt hij……. heeft zich zeker vergist….. waar hij staat nog 3 km. Pffff… heb dorst, daar is die drinkpost gelukkig , ik stik de moord van de dorst, ff rustig aan gaan lopen en de tijd genomen voor een paar bekers te drinken sponzen over het lichaam uitgeknepen en weer door….lastig om weer in het ritme te komen. Heb me al een paar keer afgevraagd hoe het met mijn teambikkels gaat van de RCW, zullen ook wel afzien met die warmte (volgende keer op Antartica gaan lopen denk ik). De mensen lopen te gillen en te schreeuwen, leuk, “ kom Marc nog een klein stukje “(tuurlijk).

Wel gaaf al die mensen langs de kant. Ik hoor toch niks, ik wil naar die witte vlag met finish erop .Gelukkig de Coolsingel op ….nog ff doorlopen kan niet meer misgaan. Er ligt een man op 500 meter van de finish onder een foliedeken; zuur met de finish in het zicht. Nog een paar meter en ik ben er…. top gelopen denk ik…. nog een soort van sprint uitgehaald de laatste meters( zal er waarschijnlijk belachelijk hebben uitgezien) wel ff een gebalde vuist omhoog toch rondje Rotterdam gelopen.

Stukje blik om mijn nek gehangen en veel drinken, ff gaan zitten, maar toch gaan lopen oei… dat is niet lekker, heb me voorgenomen om minimaal 20 min te gaan uitlopen voor de spieren. Kom weer en beetje bij en begin te genieten Snel naar afgesproken verzamelpunt waar de bikkels van de RCW staan. Daar staan we dan met z’n allen: jammer… Ardi heeft hem helaas niet uitgelopen, is na 15 km gestopt( goed naar zijn lichaam geluisterd ging gewoon niet). Ardi krijgt van mij toch een dikke pluim dat hij mee heeft gelopen en heeft getraind met zijn historie qua gezondheid, top gedaan man !! Volgende keer gewoon weer meelopen.

De RCW groep heeft zich kranig geweerd op het rondje Rotterdam, de teamgeest met de voorbereidingen, de trainingen hebben zijn vruchten afgeworpen: Een team om trots om te zijn. Het is wel raar: 3 maanden voorbereidingen/trainingen en dan na zo’n 4/5 uur weer voorbij …vreemd maar wel voldaan gevoel bij ons allemaal. Nu terug naar de trein en nagenieten en rusten ,moet gewoon morgen gaan werken…. tuurlijk ik ben nog jong, dat ga ik redden.

Dinsdag even naar Rita op de massage bank, mijn spieren ff laten masseren…. top gevoel.
Nog een laatste opmerking: Het team van het rondje Rotterdam wil alle supporters bedanken voor alle aanmoedigingen, de trainers die dit mogelijk hebben gemaakt en alle tips die we van alle marathon veteranen hebben gehad (voor veel van ons de eerste/tweede marathon). Mocht je denken na dit stukje over het rondje van Rotterdam ,dat wil ik ook volgend jaar, dan zou ik zeggen meld je aan rond januari en kom voor dit mooie spektakel lekker met ons meetrainen

Marc de Bruijn
Ps:  zoals ik het in bovenstaand stuk heb omschreven zo erg is het ook allemaal nu ook weer niet 

Die Tod oder die Gladiolen

Ons lid Willem van Baren doet verslag van de marathon van Berlijn. Alweer de 30e marathon die hij heeft uitgelopen.

Al weer vele jaren terug reisden drie RCW-ers af naar Berlijn om daar de marathon te lopen. Jan Baars, Jan Luidens (beiden inmiddels “oud-strijders” van RCW) en Jan Weerelts.

Dit jaar wilde ik in Berlijn gaan lopen en gaf me begin mei daarvoor op. In de periode half juni tot begin augustus “sukkelde” ik van blessure naar blessure. Pas een week of zes voor Berlijn kon ik pas weer flink trainen.

Ik ging ik in mijn eentje naar Berlijn; ik stond er alleen voor. Gelukkig was ik omringt door circa 41,3-duizend andere lopers. Bij de start (09.15 uur) was het al behoorlijk warm; een graad of 18. Later liep de temperatuur op naar een graad of 22. Tot aan de 36 km ging het crescendo; ik liep tot dan toe op een verwachte eindtijd van net onder de vier uur. Daarna kreeg ik het echt moeilijk. Uiteindelijk finishte ik als nummer 15.722 in een tijd van 4.10.04. Een prima tijd, vind ik zelf na mijn blessures. Na mij kwamen er nog circa 21,4-duizend lopers over de finish.
Het was mijn dertigste marathon, die ik uitliep.